No, no, no, nou ja, misschien toch, een limit..

In de jaren ’90 zongen we “No, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, no, there’s no limit!” Maar geloven we dit vandaag de dag nog? Door de jaren heen heb ik dit geloof ingeruild voor het geloof in de noodzaak voor een compromis. Als je én een gelukkig gezinsleven wil, én lekker wilt sporten, én tijd wilt hebben voor familie en vrienden, én een leuke carrière, dan moet je ergens op toegeven. En zo wisselde ik leuke carrière in voor leuke baan, stelde mijn ambities bij en was ik gelukkig…

Tot ik het artikel over Marjan van Loon, president-directeur van Shell Nederland, las in de Elsevier. Een vrouw aan de top van één van de grootste bedrijven van Nederland, moeder van twee kinderen, lid van een orkest, loopt drie keer per week hard en een familiemens. En nu ben ik aan het twijfelen gebracht. Kan het dan misschien wel allemaal, en is er inderdaad geen limit zolang je daar zelf in gelooft?

Hoe doet ze dat dan?

Geen idee hoe Van Loon het voor elkaar krijgt, dat stond er niet bij. Maar als zij het kan, dan moet er een manier zijn (hopelijk niet omdat ze maar vier uur slaap nodig heeft per nacht, want ik denk niet dat m’n biologische klok dat trekt). Tijd om eens serieus na te denken of de lat niet veel hoger kan.. Heb ik mijn limit zelf lekker comfortabel vastgelegd of moet ik mezelf meer uitdagen?

En jij? Ken jij ook vrouwen die het allemaal doen? En wat is hun geheim?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *