Achterstand in vrouwen in de top: glazen plafond of gebrek aan motivatie?

Onlangs werd weer bekend gemaakt dat Nederland een achterstand heeft in het aantal vrouwelijke hoogleraren in vergelijking met andere Europese landen. Minister Bussemaker maakte daarom bekend dat ze dit jaar 100 vrouwelijke hoogleraren extra worden benoemd. Universiteiten krijgen geld wanneer ze een vrouw extra benoemen als hoogleraar. Op zich een nobel streven, maar zitten vrouwen er wel op te wachten?

Trouwe lezers van onze blog weten dat ik een pandakenner ben, de ultieme slachtoffers van het dierenrijk. De meeste mensen kijken anders naar panda’s, vinden ze megaschattig. Niet voor niets staan dierentuinen in de rij om een panda in hun tuin te verwelkomen. Komt dit doordat hij zo aandoenlijk menselijk overkomt? Panda’s eten (meer dan 6 uur per dag) terwijl ze net als wij op hun billen zitten en vinden het net als wij leuk om met hun kinderen te spelen. Of komt het door hun koddige uiterlijk en vriendelijke karakter? Er is geen diersoort waar meer moeite wordt gedaan en geld wordt besteed om hem van uitsterven te behoeden.

Daar dacht ik over na toen ik het nieuws van minister Bussemaker hoorde. Een nobel streven om achterstand weg te willen werken en zo meer diversiteit te krijgen. De logica hierachter begrijp ik goed. Zeker aangezien we in februari dit jaar één eeuw geleden de eerste vrouwelijke hoogleraar hebben gekregen in Nederland: Johanna Westerdijk.

Maar wat ik mis is het geluid waaruit blijkt dat vrouwen staan te popelen om hoogleraar, bestuurder of topmanager te worden. Is minister Bussemaker in dit geval de gefascineerde mensheid en wij vrouwen de pandapopulatie die hele andere doelen nastreeft? Zitten vrouwen er wel op te wachten om een toppositie te bekleden met alle verplichtingen en verantwoordelijkheden die daarbij horen? Net zoals een collega die slachtoffergedrag vertoont niet geholpen wil worden, zit de panda mogelijk niet te wachten op die nieuwe generatie pandabeertjes om zo uitsterven te voorkomen.

Bestaat het glazen plafond en/of een old-boys-network?

Of heb ik het mis en zitten er (100) vrouwelijke toppers met hun kopje scheef tegen een glazen plafond binnen de universiteiten gedrukt? Die nu een gat in de lucht zouden willen springen nu minister Bussemaker de universiteiten een financieel duwtje in de rug geeft om nu eindelijk eens om te kijken naar hen. Ware het niet dat er geen ruimte meer is om te springen met dat glazen plafond in de weg. En als dat dan zo is waarom hoor ik daar dan nooit iets over? Niet in de traditionele media, niet op social media, niet in mijn omgeving.

Of is het zo dat deze toppers zich gewoon niet kenbaar maken, aangezien dat een masculiene kwaliteit is om jezelf zichtbaar te maken? En/of dat zulke kwaliteiten door het old-boys-network en daarbuiten nog steeds als “beter” worden beschouwd? Intermediair beschrijft zelfs dat het een heel scala aan oorzaken heeft en daarom ook meerdere oplossingen heeft. (Zorg bijvoorbeeld je als bedrijf dat rolmodellen creëert en ook targets zet op de bekleding van functies.)

Of is het zo dat ze dat het onderzoek uit Zweden van enkele jaren geleden nog steeds actueel is? Hierin blijkt dat vrouwen 2,5 keer meer moeten publiceren om een beurs binnen te halen. Geldt dit ook voor een hoogleraarschap? Dien je 2,5 keer meer uren te maken? Of 2,5 keer meer te presenteren? 2,5 keer groter team aan te sturen?

Laten we samen een keuze maken

Ik stel voor dat we collectief een keuze maken. Of we zeggen duidelijk tegen minister Bussemaker en alle anderen die willen investeren in meer vrouwelijke diversiteit in topfuncties: lief bedoeld, maar nee dank je. Laat ons maar lekker in het middenkader aanrommelen, daar is niets mis mee en daar voelen we ons heerlijk op ons gemak.

Of we kiezen er voor om te streven naar een toppositie; hoe meer vrouwen in de top (of in ieder geval een meer evenwichtige verdeling), hoe leuker we het vinden. We helpen actief mee om de achterstand weg te werken, laten van ons horen en helpen andere powerwomen om dit te bereiken. Want tja, samen staan we natuurlijk sterker.

Maar in elk geval laten we van ons horen. Geef hieronder je keuze aan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *