Betrapt door m’n zoon (evaluatie van tip 2: geen schuldgevoel)

Wat kan vakantie toch heerlijk zijn: andere omgeving, lekker eten, wijntje erbij, mooie mensen, cultuur, zon etc. Maar vooral is de extra tijd voor elkaar een belangrijk onderdeel van het genieten. Bij ons resulteert dat dan ook in meer horizontaal sporten (al is het niet altijd horizontaal). Afgelopen zomer heb ik weer het belang van een deurslot geleerd..

Betrapt in een behoorlijk gênante positie

Ik heb nog geprobeerd de situatie te redden, door toen ik de deur hoorde opengaan, snel plat op mijn buik op bed te duiken. Uiteraard heb ik gelijk mijn zoontje gevraagd om weg te gaan, zonder hem angstig te maken. Ik dacht nog “vanavond ga ik weer belang van kloppen-op-de-deur benadrukken”. Mijn man hoorde echter de deur niet en werd daardoor juist meer zichtbaar, met alles..

Overleeft hij zijn trauma?

Toen ik me dat realiseerde, in combinatie met mogelijke geluiden die hij verkeerd kan hebben begrepen, werd ik bang. Wat nou als hij getraumatiseerd is voor het leven? Nooit ontspannen liefdevolle relatie kan hebben? Maar als ik er zo teveel nadruk op leg door het gelijk uitgebreid te bespreken, dan wordt het trauma wellicht nog groter? Hellup, wat moet ik doen?

Ik heb het destijds dus maar laf verzwegen. De afgelopen maanden heb ik er regelmatig aan gedacht: hoe zou het toch met hem zijn? Zou hij het nog weten? Zou hij ooit kunnen vrijen als hij groot is? Is het dan mogelijk voor hem om ervan te genieten?

Deze week kwam het toch wel verlossende antwoord op al mijn schuld-vragen. We spraken over wanneer je weet dat iemand op je verliefd is. “Dat is als iemand je kusjes wil geven, zoals manlief bij jou doet.” Daarna gaf hij nog een andere optie: “OF als je met elkaar ssekkkst” zei hij uitdagend tegen me. Ik vroeg hem uiteraard wat dat was, aangezien dat woord niet door ons is besproken. Hij vertelde dat dat was om kindjes te maken, als je naakt knuffelt met elkaar. Dat doen jullie ooooook en “ik vond het grappig om te zien mama, dat jullie nog zo verliefd op elkaar zijn”.

Kortom, al mijn zorgen en schuldgevoelens zijn voor niets geweest!

En zakelijk ook last van schuldgevoelens?

Helaas overkomt het me op het werk ook wel eens dat ik een foutje maak, waar ik me dan niet goed bij voel. Natuurlijk ben ik verantwoordelijk voor mijn keuzes, en kan ik die uitleggen. Echter, soms laat iemand me een andere kant van het gevolg van mijn keuze zien. Dit betekent dan toch dat ik me er vervelend of rot over kan voelen, aangezien ik niet die intentie had gehad. Tegelijkertijd realiseer ik me goed dat schuldgevoel niets bijdraagt aan een oplossing, dus probeer ik het snel van me af te laten glijden. Ook de powerwoman kan de tijd niet terugdraaien, maar ik kan wel meedenken om te kijken of we de situatie nog kunnen veranderen.

En hoe werkt dat bij jou op het werk? En hoe werkt het thuis? Geeft je partner je wel eens een schuldgevoel? Hoe ga je daarmee om?

Achtergrond van dit blog-bericht

Dit is een reeks artikelen geïnspireerd door een powerwoman, die 10 tips heeft geschreven hoe je alle ballen in de lucht houdt. Linda de Mol heeft hier sinds gisteren ook vlogs aan gewijd.

Haar tweede tip was: voel je niet schuldig. Klinkt logisch, maar hoe werkt dat nu in de praktijk?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *